Yalnızlığımın en yoksul semti: Sensizlik

Sıcak cümlelere göç etti sana ait kelimelerim,

Ben şimdi kimsesizliğimde sessiz bir imgeyim,

Buz tutmuş bir ifadenin en orta yerindeyim,

Yalnızlığımın en yoksul semtinde..

 

Ellerim üşümüş, yanaklarım üşümüş, ayaklarım üşümüş..

Kalbim mi?

Gelmedi ki geri.. Asılı kaldı ”eski”tilmiş bir aşkın virane çatısında!

 

Sorularım cevabını bulamadı boşlukta, doğrularım karıştı yanlışlara,

Aldırmadım yargılayan sorgulayan bakışlara;

İnadına inadına bekledim gelmeyeceğini bilsem de o durakta,

Çocukça bir umutla!

 

Lacivert gökyüzünün beyaz yıldızlarını kah dost edindim kendime,

Kah yorgan yaptım uzun gecelerde üzerime,

Senin şerefine içtiğim her kadehte,

Sağanak yağmurlar indi sana adadığım gözlerime..

 

Nakavt olmuş şampiyon bir boks oyuncusunun şaşkınlığı var hala üzerimde,

Nasıl alışkın değilse şampiyonlar yenilgilere

Keza alışkın değilim ben de sen olmadan

Bunca geceyi benimle hiç konuşmayıp sadece dinleyen yıldızlarla geçirmeye!

 

Sesli harflerim esarette, mutluluk ünlemlerim nezarette,

Soru işaretlerinden dizdiğim tespihi çekiyorum ellerimde;

Adın bir dua gibi zikir gibi her nefes dilimde,

Senden başka kimseye yakışmayacak aşkımsa kapında ”hala” nöbette!

 

Bir yanım yıldızlar, bir yanım aydede, her yanım sensizlikte!

Ne yapsam da sözüm geçmedi yüreğime,

Bitti deyince bitmiyor, git denilince gidilmiyor işte,

Gel artık sevgili; hayalinin kokusu gitmeden bedenimde!

 

Bu yazıyı sevdiklerinle paylaşmak ister misin?

Yorum yapmak ister misiniz? »

Bu yazıya yapılan yorumlar için RSS beslemeleri. TrackBack URI

Yorum yapın

XHTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Copy Protected by Chetans WP-Copyprotect.