Yandıkça “daha olmadım” diyeceksin..

bu işteKendi şarkımı söylemek için düştüm bu hayata ben yıllar yıllar önce. Her satırında, her mısrasında ben olacak, beni anlatacak bir şarkı için.. Yoksa başkalarının şarkılarını söylemek, başkalarının şarkılarında var olmaktan kolay ne vardı! Dümdüz, çift şeritli bomboş asfalt bir yolda, hep aynı hızda ilerlemeye benzerdi hayat o zaman..  Rutin, tek düze, heyecansız, amaçsız ve anlamsız..

 

Oysa benim yollarım hiç düzlüğe erişmedi! Benim yollarım kah patika oldu, kah uçurumun hemen kenarında; üflesen aşağıya uçacağım.. Kimi zaman dağ bayır aştım güneş tam tepemde, alnımda boncuk boncuk terler, kimi zaman karla boranla boğuştum, üzerimde bir gömlek bir ceket.. Ben bilmiyor muydum kolayı seçmeyi? Yoksa başkalarının şarkılarını söylemek, başkalarının şarkılarında yaşamaktan kolay ne vardı!

 

Kendi şarkını söyleyeceksen, şarkı dediğinin de bir anlamı olmalıydı, bir şeyler anlatmalı, bir şeyler katmalıydı sana, seni anlatmalıydı, sadece başkalarına değil, sana da anlatmalıydı üstelik; unuttuğunda hatırlamanı, düştüğünde tutunmanı sağlayacak, zorlukları aşmanda destekçin olacak; günlük değil, mevsimlik değil, ömürlük bir şarkı olmalıydı söylediğin..

 

Severken sınır koymadım yüreğime, kırmızı çizgilerim olmadı; yüreğimin sev dediğini sevdim, hesapsızca, çıkarsızca! Ne geçmişe takıldım, ne de geleceği sorun edindim kendime.. Sevilmek de derdim olmadı, önemli olan sevebilmekti benim kitabımda.. Kim ne söyleyecekmiş umurumda mı oldu sanki.. Asla!
Devamı >> Yandıkça “daha olmadım” diyeceksin…..

Bu yazıyı sevdiklerinle paylaşmak ister misin?
Copy Protected by Chetans WP-Copyprotect.